polderzilver

Het laatste taboe

Van blote borsten kijkt in Nederland niemand meer op of om.
Op het strand, op balkons en in achtertuinen zijn ze op zonnige dagen in alle maten, leeftijden, en stadia van
(zon-) verbranding te zien. Bloot in het algemeen is geen punt, eigenlijk.
Seksbladen liggen in de supermarkt strategisch op ooghoogte uitgestald (goed voor omzet op basis van impuls-aankopen);
bushokjes worden niet zelden opgeleukt met levensgrote afbeeldingen van bloot mensenvlees (helpt wachtenden warm te blijven op koude winterdagen);
en op televisie staat allen Andries Knevel nog garant voor een uurtje geen bloot (godzijdank! ).

Maar wil je met zo'n zelfde borst als waarmee je mag zonnebaden, bladen verkopen of bushokjes opleuken je kind voeden, dan blijkt dat niet geheel teboevrij te zijn.
Dan kijkt dezelfde vriendin met wie ik vroeger topless op het strand lag, nu gegeneerd om zich heen als ik mijn kind ik een lunchroom wil gaan voeden.
Dan is een flesje afgekolfde moedermelk in de koelkast aanleiding voor grappen en grollen van mannelijke visite, die zegt te gruwen bij de gedachte per ongeluk moedermelk te verwisselen met koffiemelk...
Gek toch, als je er even over nadenkt: men heeft er geen enkele moeite mee allerlei andere lichaamssappen tot zich te nemen, die strikt genomen níet voor consumptie bedoeld zijn, maar men gruwt bij de gedachte aan een slokje moedermelk, die toch echt van alle lichaamssappen verreweg het lekkerst smaakt!
Sowieso vreemd eigenlijk, dat (bijna) niemand gruwt van melk die aan dierlijke uiers is onttrokken, en wel van melk die uit een vrouwenborst is gewonnen... Melk waar we (bijna) allemaal de eerste levensmaanden op hebben geleefd...

Waar komt dit taboe op moedermelk volgens jou vandaan?
of:
Lust jij ook een slokje?

Waanvoorstelling

Met alles wat ik leer, verliest
de liefde haar magie. Ik gooi
geen doek over de kooi. Ik leg
de vogel die nog zingen wil
achter mijn vastgeroeste ribben
niet langer het zwijgen op.

Maar nuchter blijf ik wel. Ik weet,
zijn lied geldt niet een soortgenoot
of zielsverwant. Hij zingt alleen
en is gevangen in een waan.

Hij ziet de spiegel in zijn kooi
voor een geopend venster aan
waardoor hij zijn gelijke ziet
en zingt, misleid, het mooiste lied.

Dit gedicht is van Catharina Blaauwendraad
Uit de bundel Niet ik beheers de taal,
helaas bijna nergens meer verkrijgbaar, behalve bij de uitgever zelf: Uitgeverij Holland in Haarlem. 023-5323061

Vandaag voel ik me als de vogel uit het gedicht.
Wat zou het mooi zijn als die eenzame bui zomaar tot iets goeds leidt, en Catharina's debuut bijvoorbeeld een nieuwe impuls krijgt, omdat poëzieminnende bloglezers hem nu allemaal gaan bestellen... Ik droom verder van haar daverende succes, en voel me op slag minder somber. Dat effect hebben haar gedichten altijd op mij.
Een beetje reclame maken is dan het minste wat ik voor haar terug kan doen...

Of vind jij dat reclame niet moet kunnen op een blog als dit?

Update: nieuwe vraag:

Is een weblog eigenlijk niet ook zo'n spiegel in een kooi? (ja, ik zei het al, in zó 'n bui ben ik dus)

Gewetensvraag

Wat drijft de loggende mens?
De media staan de laatste tijd bol van de meningen over weblogs.
Hierin wordt vooral het verschijnsel bloggen belicht: nu eens ligt de nadruk op weblogs als marketinginstrument, dan weer heet het een 'politieke superpower'. Het onderwijs overweegt de mogelijkheden van edubloggen, en er is ook veel te doen over het bloggen onder werktijd, of over de werkgever.
Over wat zoveel mensen drijft om een weblog te beginnen, lees je weinig.
Ergens kwam ik een uitspraak tegen van een columnist die bloggers met dédain omschreef als zichzelf zwaar overschattende schrijvertjes, die hun meninkjes etaleren.
Dat zette me aan het denken.
Heeft hij gelijk?
Is het ijdelheid? Te denken dat ik iets te melden heb dat anderen kan boeien?
Is het Narcisme? Spiegel ik me de hele dag in het www zoals Narcissus in zijn vijver?Toen ik met deze weblog begon, was mijn doel in gesprek te raken met anderen dan mijn eigen vertouwde kring, over allerlei dingen die mij raken.
Omdat je elkaar niet persoonlijk kent, en het bloggen heel vrijblijvend is, zo dacht ik, zal er een vrijer en eerlijker verkeer van meningen mogelijk zijn. De censuur die we in persoonlijke contacten op onze uitingen toepassen, zal bij het bloggen ontbreken, zo was mijn verwachting, en dat leek me heel bevrijdend.
Maar ik neem mezelf overal mee naartoe. Ook naar weblogland.
En zo betrap ik mezelf erop dat ik ook rond mijn blog een vertrouwd kringetje aan het opbouwen ben, waarmee ik op (bijna) dezelfde wijze rekening houd als met mijn kringetje 'live'. Sterker nog: die twee kringen lopen door elkaar, omdat ook mensen die ik persoonlijk ken mijn weblog bezoeken.
De censuur blijft dus, in ieder geval van mijn kant.
In een eerder logje schreef ik gekscherend over de ijdelheid waarmee ik als puber mijn dagboeken heb volgeschreven.
Is mijn weblog de reïncarnatie van mijn puberdagboeken? Leidt dit gelog tot enige zelfreflectie, levert het nieuwe inzichten op, of is het vooral een zoeken naar (nog meer) bevestiging?

Wat denk jij?
en
Wat drijft jou tot loggen?

dit moet een vergissing zijn...

Het moet een vergissing zijn.
Ik ben hier abuis...

Ik ben een meisje. Mijn leven staat op het punt te beginnen.
Ik heb talenten, skills, idealen.
Twee culturen in mijn rugzak, een strijdbaar karakter, een doctoraaldiploma in mijn zak.
Een zee van mogelijkheden strekt zich voor me uit.
Ik kan niet wachten; ik duik erin.

Als ik bovenkom sta ik in de rij voor de kassa;
voor me een kar vol boodschappen, jongetje in het zitje.
Achter me een meisje met grote ogen dat vraagt of ze please please kauwgom mag hebben.
Mijn jas puilt uit, eronder kondigt een nieuw kind zichzelf in stilte aan.
Ik reken af - blijkbaar geld zat zeg!
Met een snelheid en efficiency die jarenlange routine verraadt, pak ik de vracht aan boodschappen in grote, stevige tassen, die ik weer in de kar zet.
Ik duw de kar naar een parkeerterrein, waar een grote auto - vast een leasebak - op me wacht.
Ik laad de boodschappen in; help de kinderen in hun gordels.
Ik rij naar een huis met tuin in een dorp vlakbij.
Ik heb er blijkbaar een mooie keuken. De tuin is ook niet mis.
Ik maak eten - kijk mij eens koken!
De man komt thuis.
We eten; we doen de kinderen in bad; we lezen verhaaltjes voor; we geven nachtkusjes.
We drinken nog wat; er wordt liefkozend een grote hand op mijn bolle buik gelegd. Er moet nog wat werk verricht worden.
Ik klim twee trappen op naar een werkkamer, en zet me achter een PC.
Dit moet een vergissing zijn.
Ik ben hier abuis.
Net dook ik nog!
Hoe ben ik hier beland?

Waar ben jij beland?
Of moet je nog duiken?
Of zwem je lekker rond?

Vakantieplannen

Ik ga op vakantie en ik neem mee...
Zwembrillen, snorkels, flippers en helaas: een beginnend zwembandje
Een stapel boeken die ik vast niet ga lezen
Een open blik
Een blikopener
Scheermesjes, epilady, of het haar op mijn tanden gewoon laten staan deze vakantie?
oordopjes voor onderweg in de auto
doekjes voor het bloeden
...
Wat neem jij mee op vakantie?